Szajchizm (lub Szajkizm) – mistyczny nurt imamizmu założony formalnie w 1824 roku przez szejka Ahmada-i Ahsa'i.
Historia ruchu Początki ruchu są jednak dużo wcześniejsze. Wpisuje się on w ponad stuletnią tradycję podobnych poglądów o charakterze mahdystycznym, eschatologicznym i apokaliptycznym. Szajchizm zakładał, że zawsze na świecie istnieje osoba mająca kontakt z dwunastym imamem, za pomocą której udziela on wskazówek ludzkości. Tę funkcję miał pełnić Ahmad-i Ahsa'i oraz jego następcy. Ruch miał charakter mistyczny i zakładał, że każdy ma (w różnym jednak stopniu) kontakt z Bogiem i prawdą poprzez daną mu możliwość odczuwania świata duchowego. Po śmierci założyciela (w 1826) ruchem kierował Kazim Raszti, który z kolei zmarł w 1843 roku nie pozostawiając wskazówek co do osoby następnego lidera. Szajchizm podzielił się więc na 4 główne grupy uznające innych przywódców. Liderami tych ugrupowań byli: Siyyid `Alí Muḥammad Shírází Hadżi Mohammed Karim Chan Kirmani Shafee Tabrizi Mirza Tahir Haqaq-e-Isfahani