Lód nie wytrzymał i wielka liczba duńskich żołnierzy lewego skrzydła utonęła. Jednak, gdy duńskie lewe skrzydło rzuciło się do ucieczki, prawe spychało Szwedów coraz bardziej do tyłu, aż w końcu i szwedzkie lewe skrzydło poszło w rozsypkę. Z powodu nieobecności króla Danii Chrystiana V oraz ponieważ generał Arenstorff był ranny, dowództwo nad armia duńską przejął Friedrich von Arenstorff, brat generała. Duński front w tym momencie obrócony był na południe, a szwedzkie siły znalazły się pod ciągłym atakiem i opierały się tyłem o mury Lund. W miarę trwania bitwy sytuacja Szwedów coraz bardziej się pogarszała. Do tego od wielu godzin nie było wiadomości od króla ani od kawalerii Househola ani od feldmarszałka. Szwedzi cały czas musieli walczyć z przeważającymi siłami wojsk duńskich. Napierający Duńczycy mieli 4 500 piechoty i 2 100 kawalerii, podczas gdy Szwedzi tylko 1 400 piechoty i 2 500 kawalerii. Zamiast zarządzić kolejny atak, Friedrich von Arenstorff rozkazał duńskiej armii by się przegrupowała, wstrzymując na krótko bitwę. W tym czasie nad rzeką król Szwecji rozważał następne posunięcie.