Karol XI chciał w pełni wykorzystać zwycięstwo i dokończyć Duńczyków. Resztki duńskiej kawalerii szybko ulotniły się w mrokach nadchodzącej nocy. Pomimo że duński generał Bibow dzielnie ochraniał odwrót duńskiej piechoty, masakra trwała i ginęło wielu duńskich piechurów do momentu, gdy feldmarszałek Helmfelt nakazał wstrzymanie rzezi i oszczędzenie otoczonych żołnierzy duńskich i holenderskich. O 17:00 ogłoszono zawieszenie broni.
Po bitwie Chociaż ciała były dokładnie liczone następnego dnia po bitwie, oryginalne zapiski zginęły, więc dokładne straty są nieznane. Ówczesne szwedzkie źródła szacują liczba zabitych na 8 300 do 9 000 ciał na polu bitwy, wyłączając z tego Duńczyków, którzy utonęli po załamaniu się lodu oraz tych rannych, którzy umarli w następnych tygodniach. Jedno z ówczesnych duńskich źródeł mówi o 9 300 zabitych. Biorąc pod uwagę wielkość obu armii, straty były niezwykle wysokie po obu stronach. Holenderska piechota zgodnie z różnymi źródłami poniosła szczególnie wysokie straty: na 1300 żołnierzy przeżyło tylko kilka tuzinów. Bitwa pod Lund ciężko uszkodziła obie armie i jest znana jako najkrwawsza w historii Skandynawii. Szwedzkie zwycięstwo często przypisuje się składowi ich armii, która miała znacznie mniejszą liczbę najemników.