Bitwa morska w Zatoce Køge – starcie zbrojne, które miało miejsce 1 lipca 1677 podczas wojny szwedzko-duńskiej (1675–1679) będącej częścią wielkiej europejskiej wojny Francji z koalicją.
Bitwa Po utracie kontroli nad Bałtykiem przed rokiem w bitwie pod Olandią, Szwedzi postanowili ją odzyskać. Flota duńska dowodzona przez Nielsa Juela miała 19 liniowców, 17 mniejszych jednostek, 1 354 działa i 6 700 ludzi, podczas gdy flota szwedzka dowodzona przez Henrika Horna – 25 liniowców, liczne jednostki mniejsze, transportowce z 3 000 żołnierzy, 1 792 działa i 8 260 ludzi. Celem floty szwedzkiej było wysadzenie desantu na Zelandii.
Szwedzka flota opuściła Dalaro pod Sztokholmem 9 czerwca 1677. Dnia 13 czerwca dołączył do niej okręt Kalmar z Olandu oraz Andromeda i Gustavus, resztki eskadry Sjoblada.
Duńska flota opuściła Kopenhagę 24 czerwca 1677. Jednak wkrótce potem musiała rzucić kotwice z powodu braku wiatru. O świcie 29 czerwca obie floty dostrzegły się nawzajem.
Około 8:00 30 czerwca Horn podniósł kotwice i pożeglował z wiatrem południowo-południowo-zachodnim w kierunku duńskiej floty. Obie strony zachowywały dystans, a Szwedzi za przykładem Duńczyków uszykowali się w linię.