dowódcy dywizjonu kontrtorpedowców i zaokrętowany na ORP „Grom”. Po zatopieniu tego okrętu w kampanii norweskiej pełnił obowiązki dowódcy niszczyciela ORP „Błyskawica”. Od końca 1940 do 1941 był ostatnim dowódcą dywizjonu kontrtorpedowców. W 1942 jako dowódca niszczyciela ORP „Piorun” brał udział w konwojach atlantyckich. Pod koniec 1942 został dowódcą niszczyciela ORP „Orkan”. Uczestniczył w konwojach do Islandii i Nowej Fundlandii oraz patrolach w Zatoce Biskajskiej.
Zginął 8 października 1943 na Atlantyku w wyniku storpedowania „Orkana” przez niemiecki okręt podwodny U-378 torpedą akustyczną nowego typu.
Awanse porucznika marynarki – 1919 kapitana marynarki – 1924 komandora podporucznika – 1932 komandora porucznika – 1937
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3265 (1921)Dekret Wodza Naczelnego L. 3306 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 10) Krzyż Walecznych czterokrotnie Srebrny Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”. Medal Morski trzykrotnie Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1967)Za zasługi dla obronności Kraju, „Za Wolność i Lud”, nr 11, 1 czerwca 1967, s. 1-2.
Przypisy
Bibliografia
Sławomir Zagórski: Białe kontra Czerwone. Polscy marynarze w wojnie z bolszewikami.