Hulagu-chan albo Hulegu, HülegüImię to było różnie zapisywane już w pierwotnych muzułmańskich źródłach, stąd trudno mówić o jakiejś jednej jedynie słusznej wersji. (ur. 1217, zm. 8 lutego 1265) – wódz mongolski i twórca państwa Ilchanidów.
Był piątym synem Tołuja i jego żony Sorkaktani-beki, a zatem wnukiem Czyngis-chana. Właściwie nic nie wiadomo o wczesnym okresie jego życia. W roku 1251 jego brat Mongke został wielkim chanem i z jego rozkazu w roku 1253 Hulagu wyruszył z wielką wyprawą na Bliski Wschód. Postawiono przed nim trzy zasadnicze cele: miał zniszczyć nizarytów, uśmierzyć buntowniczych Kurdów oraz ich krewniaków, Lurów, oraz wymusić na kalifie podporządkowanie się Mongołom. Na drodze ogromnej armii Hulagu, której dokładną wielkość trudno oszacować, pobudowano mosty, wyznaczono brody, zapewniono wyżywienie dla ludzi i zwierząt. Dla armii wytyczono pas na stepach wzdłuż trasy jej przemarszu, z przeznaczeniem na pastwiska dla koni. Na tereny niepodlegające Mongołom Hulagu-chan przybył dopiero w roku 1256 i skierował do muzułmańskich władców orędzie wzywające ich do przybycia do jego obozu z posiłkami, żywnością i bronią, pod groźbą uznania ich za wrogów. Większość bliskowschodnich władców zastosowała się do tego wezwania, lecz kalif poprzestał jedynie na samej deklaracji posłuszeństwa.