W 1901 uzyskał stypendium w Japonii, gdzie na uniwersytecie w Sendai studiował medycynę, a przy okazji pogłębiał wiedzę na temat Zachodu. Interesował się szczególnie literaturą, w tym poezją Byrona, Puszkina oraz Mickiewicza. Po powrocie do Chin w 1909 podjął pracę nauczyciela. W latach 1909–1926, wspólnie ze swoim bratem Zhou Zuorenem, zajmował się m.in. tłumaczeniem na język chiński literatury polskiej, w tym dzieł H. Sienkiewicza, S. Żeromskiego, A. Asnyka, M. Konopnickiej, B. Prusa i W. Reymonta. Po upadku dynastii Qing pracował w Ministerstwie Oświaty w Pekinie.
Jego pierwsze, zarazem najgłośniejsze opowiadanie Dziennik obłąkanego ukazało się w kwietniu 1918. Jest to opowiadanie grozy, którego główny bohater jest przekonany, że rodzina tuczy go w celu skonsumowania. Kanibalizm został przez pisarza wykorzystany jako metafora nieludzkich stosunków społecznych panujących w ówczesnych Chinach.
W 1923 wydał pierwszy zbiór opowiadań, zawierający m.in. Mój stary dom oraz Prawdziwą historię A Q, gorzki obraz Rewolucji 1911 roku. Kolejny tom ukazał się w 1926, jednak panująca w Pekinie sytuacja polityczna zmusiła go do opuszczenia miasta.