Epoka żelaza Epoka żelaza. Około roku 500 p.n.e. zaczęto wytwarzać wyroby z żelaza (narzędzia, broń). Pojawiła się kultura kurhanów zachodniobałtyjskich (utożsamia się ją z zachodnimi Bałtami, pochodzącymi z dorzecza górnego Dniepru, Dźwiny i Oki). Odnotowano znaczny wzrost zaludnienia, pojawiły się osiedla obronne, usytuowane na jeziornych wyspach (Pluski, Ząbie) oraz na morenowych wzniesieniach, dodatkowo umocnionych kamienno-ziemnymi wałami, palisadami drewnianymi lub suchymi fosami (np. Sząbruk). W ceramice pojawiły się naczynia o kulistych dnach oraz zwyczaj chowania zmarłych w grobowcach kurhanowych. Ludność (Bałtowie, Prusowie) zajmowała się hodowlą bydła, owiec, kóz, a przede wszystkim koni tarpanów. Uprawiano także zboża (pszenica, jęczmień, owies, proso, żyto), groch, bobik. Zajmowano się łowiectwem, rybołówstwem i bartnictwem.
Germanie W okresie rzymskim (200 r. p.n.e.-400 r. n.e.) pojawiło się osadnictwo germańskich Wandalów, Gotów, Gepidów, najprawdopodobniej nastąpiło przemieszanie z Galinami. Później napłynęli Herulowie powracający z terenów Morza Czarnego.