Po wybuchu II wojny światowej, w trakcie kampanii wrześniowej, jego mieszkanie w Warszawie zostało doszczętnie zniszczone. W czasie okupacji, w 1940 roku, został aresztowany przez gestapo, przebywał w więzieniu, później zwolniony. Po zwolnieniu ukrywał się pod przybranym nazwiskiem poza Warszawą, w Sandomierskiem. Od maja 1942 roku aż do przejścia frontu w roku 1945 ukrywał się przed Niemcami w Pławowicach (pod Krakowem), w majątku Ludwika Hieronima Morstina. Po wojnie opublikował książkę zatytułowaną „Moja tułaczka wojenna”. Duża jej część dotyczy właśnie pobytu w Pławowicach. To tam Szyfman, ukrywający się pod pseudonimem Adam Sławiński był świadkiem przebiegu eksterminacji miejscowych Żydów.
Po wyzwoleniu przystąpił do odbudowy życia teatralnego stolicy. W lipcu 1945 objął stanowisko dyrektora Teatru Polskiego, ustępując ze stanowiska dyrektora Departamentu Teatrów w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W 1948 został odznaczony z okazji 40-lecia pracy zawodowej i odwołany ze stanowiska dyrektora Teatru Polskiego. 1 lutego 1950 został powołany na stanowisko pełnomocnika Ministra Kultury i Sztuki, od 1 marca został dyrektorem przedsiębiorstwa pn. Teatr Wielki Opery i Baletu w Budowie.