od 150 do 500 mg. Występują w nim: karoteny, witaminy E, K, P i in. Chlorofili jest 500–1400 mg% (najwięcej latem). Poza tym igliwie zawiera substancje żywiczne, fitoncydy, glikozydy i in.
Igliwie jest 30-krotnie bardziej zasobne w sole mineralne od tkanek zdrewniałych drzew.
Rola biocenotyczna Ze względu na skład chemiczny i właściwości strukturalne igliwie odgrywa istotną rolę w kształtowaniu warunków siedliskowych w lasach. Jego usuwanie powodować może zubożenie siedliska. Odpowiada w istotnym zakresie za obieg soli mineralnych, zwłaszcza w lasach, w których eksploatowane jest drewno. Odgrywa poza tym ważną rolę w kształtowaniu struktury gleby, poprawia jej właściwości higroskopijne, na stokach ogranicza erozję i denudację. Igliwie ma też istotny wpływ na kształtowanie edafonu i rozwój grzybów, w tym odpowiadających za tworzenie sieci mykoryzowych. Igliwie stanowi istotny budulec mrowisk w lasach iglastych. Jest też ważnym składnikiem pożywienia głuszca.
Nagromadzenie się igliwia na dnie lasu podnosi ryzyko pożarów, może też zwiększać prawdopodobieństwo gradacji szkodników sosen.