Oblężenie Bostonu – oblężenie, które trwało w dniach od 19 kwietnia 1775 do 17 marca 1776 i było początkową fazą wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, w której milicjanci z Nowej Anglii – a później żołnierze Armii Kontynentalnej – otoczyli Boston leżący w ówczesnej kolonii Massachusetts i uniemożliwili działanie armii brytyjskiej skoszarowanej w mieście. Oblężenie nie odniosło pełnego sukcesu, jednak odegrało istotną rolę w stworzeniu Armii Kontynentalnej i wzmocnieniu jedności trzynastu kolonii.
Najważniejszym epizodem oblężenia była bitwa o Bunker Hill.
Początek oblężenia Oblężenie rozpoczęło się późnym wieczorem bitwą pod Lexington i Concord, gdy siły rebeliantów podążające za wycofującymi się do Bostonu Brytyjczykami zajęły przewężenie u wejścia na półwysep, na którym stało miasto. Początkowo generał Artemas Ward, jako głównodowodzący milicji Massachusetts, dowodził oblężeniem. Swoją główną kwaterę założył w, położonym na zachód od Bostonu, Cambridge a swoje oddziały rozmieścił na półwyspie Charlestown (na północ od Bostonu), w Roxbury (na południe od Bostonu), i na wzgórzach Dorchester położonych na południowy wschód od Bostonu.