Franciszek Olejniczak (ur. 4 października 1877 w Poznaniu, zm. 2 listopada 1965 w Gostyniu) – polski ksiądz, wychowawca, społecznik.
Życiorys Urodził się 4 października 1877 w Poznaniu na Jeżycach. Mieszkał tam razem z rodzicami Jakubem i Pelagią z domu Kapałczyńską. Tu rozpoczął swoją edukację – uczył się kolejno w szkole elementarnej, Miejskiej Szkole Obywatelskiej, Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Pracował w samokształceniowych kółkach konspiracyjnych. Poszerzał tam wiedzę o języku ojczystym i historii Polski. Na jego trop wpadły władze pruskie, dlatego postanowił kontynuować swoją naukę na Pomorzu. W Białogardzie w 1899 roku zdał maturę. W 1900 roku wstępuje do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał 13 grudnia 1903 roku. Jego pierwszym miejscem posługi duszpasterskiej był wikariat w Markowicach. 8 grudnia 1904 roku otrzymał nominację na wikariusza w Gostyniu. Pracował tam także jako nauczyciel katechezy; aktywnie starał się pomóc alkoholikom; organizował kursy z historii ojczystej, literatury, ortografii i geografii; patronował Towarzystwu Młodych Robotników i Terminatorów, a każdemu jego członkowi wręczał egzemplarz "Pana Tadeusza";