Abraham Duquesne (ur. 1610 w Dieppe, zm. 2 lutego 1688) – dowódca francuskiej marynarki wojennej, służył również w szwedzkiej marynarce wojennej, markiz.
Urodził się w porcie Dieppe we Francji w 1610 lub 1604. Był synem oficera marynarki wojennej i stąd sam stał się żeglarzem, spędzając swoje wczesne lata w marynarce handlowej.
Służba we francuskiej marynarce wojennej W 1636 został powołany do służby w eskadrze „Neptune”. W maju 1637 zdobył pewną sławę za zdobycie na Hiszpanach wysp Leryńskich. W tym czasie, w walkach z Hiszpanami, zginął jego ojciec, co jeszcze zwiększyło jego nienawiść do nich, skłaniając go do rewanżu. Pobił ich pod Guetarią w 1638, podczas ekspedycji do Coruny w 1639, oraz w bitwach pod Tarragoną w 1641, Barceloną i Cabo de Gata.
Służba w szwedzkiej marynarce wojennej W 1643 Duquesne przeszedł do szwedzkiej służby. Po stronie Szwedów walczył z duńską flotą w bitwie w Zatoce Kilońskiej na fregacie „Regina”, uzbrojonej w 34 działa.
Później wziął udział w bitwie pod Fehmarn 13 października 1644. Duńczycy zostali pobici, ich admirał Protazy Mund zginął, a okręt flagowy został zdobyty przez flotę szwedzko-holenderską.