Bitwa pod Lesienicami (zwana też bitwą pod Lwowem lub bitwą na trakcie gliniańskim) – bitwa stoczona 24 sierpnia 1675 roku podczas wojny polsko-tureckiej (1672–1676), w której bardzo dużą rolę odegrała „fałszywa husaria”.
Geneza W końcu czerwca armia turecka pod wodzą Ibrahima Szyszmana „Tłuściocha” (20–30 tysięcy żołnierzy) przeprawiła się przez Dniestr pod Tehinią i opanowała Bar. W lipcu pod Manaczynem dołączyła do nich armia tatarska (około 30 tysięcy ordyńców).
Gdy król Polski Jan III Sobieski dowiedział się o tym, obsadził zamki podolskie częścią swych skromnych sił w celu opóźnienia marszu armii Szyszmana oraz wezwał chłopów, by w lasach przygotowali zasieki i zasadzki. Resztę swych sił Sobieski skoncentrował w okolicach Lwowa. Dnia 27 lipca Turcy zajęli zamek w Zbarażu i zdobyli zamek w Podhajcach. Po Podolu i Wołyniu rozlały się zagony tatarskie. Na wieść o koncentrujących się pod Lwowem wojskach polsko-litewskich, 22 sierpnia Ibrahim Szyszman wysłał około 10 tysięcy Tatarów pod Lwów w celu ich zlikwidowania.