Uzbrojenie przeciwlotnicze bliskiego zasięgu stanowiło sześć pojedynczych automatycznych dział przeciwlotniczych Bofors kalibru 40 mm L/70: dwa na dolnym piętrze nadbudówki dziobowej i cztery wokół nadbudówki rufowej. Na okrętach zastosowano armaty Bofors Mk 6 o długości lufy 70 kalibrów. Według niektórych źródeł, stanowisko armaty nosiło oznaczenie M 48. W połowie lat 60. zdemontowano z okrętów dwie dziobowe armaty 40 mm.
Główną broń przeciw okrętom podwodnym stanowiły dwie czterolufowe wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych Bofors Mk 1 kalibru 375 mm na pokładzie nadbudówki dziobowej, o zasięgu od 520 do 820 m, produkowane na licencji w Holandii przez . Według innych źródeł, można było używać także pocisków o zasięgu od 1400 do 2230 m. Masa pocisków wynosiła 230 kg, w tym ok. 100 kg materiału wybuchowego. Pociski odpalane były co sekundę. Wyrzutnie przeładowywane były półautomatycznie w czasie trzech sekund, a na podajniku poniżej znajdowało się kolejnych osiem bomb. Uzupełniały je dwie zrzutnie bomb głębinowych na rufie.