Historia Zespół opisał jako pierwszy austriacki pediatra, Andreas Rett (1924-1997) w 1965 roku. W poczekalni swojego gabinetu zobaczył dwie matki z dziećmi, które – mimo że nie były spokrewnione – zachowywały się bliźniaczo podobnie: siedząc na kolanach matek w charakterystyczny sposób zaplatały palce dłoni. Rett znalazł jeszcze sześć przypadków choroby i opisał je wstępnie w artykule w „Wiener medizinische Wochenschrift”A. Rett: Über ein eigenartiges hirnatrophisches Syndrom bei Hyperammonämie im Kindesalter. Wiener medizinische Wochenschrift 116, 723-726, 1966. W roku 1977 Rett opisał kolejne 22 dziewcząt, u których wyodrębnił charakterystyczne cechy: stereotypowe ruchy rąk ataksję hiperamonemię ogólne stępienie afektu atrofię kończyn dolnych objawy charakterystyczne dla autyzmu dziecięcego.
Nazwę zespołu Retta wprowadził Hagberg, który nieświadomy wcześniejszych prac Retta, w roku 1980 zaprezentował na konferencji naukowej własną prezentację 16 przypadków identycznego zespołu zaburzeń.