Teoretycznie dostępne są prędkości rzędu 600 Mb/s, w praktyce górną granicą jest 150 Mb/s przy paśmie o szerokości 40 MHz.
Połączenia 802.11n mogą korzystać z technologii MIMO, mając wiele anten do nadawania/odbioru sygnału. Sygnał jest w takim przypadku dzielony na kilka strumieni a następnie nadawany z kilku źródeł i odbierany przez kilka odbiorników (standardowo 2x2 lub 3x3). Ponadto urządzenia 802.11n potrafią wykorzystywać dwa kanały transmisyjne do stworzenia jednego połączenia, co teoretycznie dodatkowo podwaja dostępną prędkość transmisji. Standardowa szerokość kanału wynosi w paśmie 2,4 GHz około 20 MHz, co przy wykorzystaniu dwóch kanałów pozwala na transmisję w paśmie około 40 MHz.
Przepustowość sieci 802.11n, z nadmiarem kodowania przy wykorzystaniu wszystkich anten, sięga do 600 Mb/s, natomiast dostępna dla użytkownika prędkość transmisji ma osiągnąć w wersji ostatecznej co najmniej 100 Mb/s, czyli tyle samo co Fast Ethernet. Zapowiedziano także zwiększenie zasięgu do około 110 m i więcej w terenie otwartym.
Po zakończeniu prac nad tym standardem zatwierdzono go we wrześniu 2009 roku.
802.11ac (Wi-Fi 5)