Menua, Minua – król Urartu w latach 810–786 p.n.e., syn Iszpuini. Na jego panowanie przypadł okres największego rozkwitu państwa.
Sytuacja polityczna Od czasów panowania Iszpuini Urartu, które w ciągu kilku stuleci istnienia bezustannie prowadziło wojny z Asyrią, po raz pierwszy było w stanie oprzeć się swojemu południowemu sąsiadowi. Za rządów Menui stosunki z Asyrią, rządzoną przez królową Semiramidę, miały prawdopodobnie charakter pokojowy, ponieważ nie zachowały się żadne wzmianki o jakichkolwiek konfliktach między obu państwami. Pokój na południowej granicy umożliwił Menui ekspansję w innych kierunkach oraz rozbudowę Urartu.
Wyprawy wojenne Menua zorganizował szereg wypraw wojennych, mających na celu poszerzenie granic Urartu. Na północy zostały podbite obszary nad Araksem. Na zachodzie przyłączono księstwa, które usamodzielniły się po rozpadzie państwa Chati. Na południowym wschodzie podjęto wyprawę wojenną do krainy Manna, położonej nad jeziorem Urmia. Wskutek tej ekspansji granice Urartu sięgały na zachodzie do górnego Eufratu, na północy przebiegały wzdłuż Doliny Ararat, gdzie Menua wzniósł twierdzę obronną Menuahinili, strzegącą państwo od tej strony.