Wygnanie Nastały we Francji ciężkie czasy dla Hugenotów i zasługi Schomberga nic nie znaczyły wobec faktu, że był on protestantem. Odwołanie w 1685 edyktu nantejskiego zmusiło go do ucieczki z Francji. Ostatecznie zaciągnął się do armii brandenburskiej, gdzie został naczelnym wodzem armii elektorskiej. W Berlinie stał się przywódcą tysięcy hugenockich uciekinierów. Wkrótce potem, za zgodą elektora, w 1688 wziął udział w ekspedycji Wilhelma Orańskiego do Anglii. W następnym roku król Anglii Wilhelm III Orański obsypał go licznymi tytułami, a parlament brytyjski przegłosował 100 tys. funtów szterlingów rekompensaty za utracony majątek we Francji (którego pozbawił go Ludwik XIV).
Wojna w Irlandii W sierpniu 1689 został głównodowodzącym ekspedycji wymierzonej przeciwko Jakobitom w Irlandii. Po zdobyciu Carrickfergus maszerował bez przeszkód przez opustoszały kraj docierając do Dundalk. Jednak znaczna część jego sił była niedoszkolona i niezdyscyplinowana, przy tym był słabszy liczebnie od wojsk nieprzyjacielskich. Uważał, że byłoby nieroztropnym ryzykować w tych warunkach bitwę, i okopawszy się pod Dundalk nie dawał się wyciągnąć poza obręb swych umocnień.