W 1816 wielki piec przeniesiono do Rud, podczas gdy w Stodołach pozostały trzy fryszerki funkcjonujące do 1884. W odróżnieniu od np. Paruszowca miejscowość nie rozwinęła się mimo swoich hutniczych tradycji w nowoczesny ośrodek przemysłowy, pozostając niewielką wioską. W 1885 gmina wiejska Stodoły wraz z obszarem dworskim liczyła łącznie 672 mieszkańców, a w roku 1910 jeszcze mniej – 661. W 1902 Stodoły uzyskały połączenie z Gliwicami i Raciborzem za pośrednictwem kolei wąskotorowej. Administracyjnie przynależały od reformy z 1818 do powiatu Rybnik w rejencji opolskiej prowincji Śląsk. thumb|left|Dawny niemiecki urząd celny w Stodołach
W górnośląskim plebiscycie terytorialnym, który odbył się 20 marca 1921, 66,15% głosujących w Stodołach (260 osób) opowiedziało się za przyłączeniem regionu do Polski, a 33,33% (131 osób) za pozostaniem w granicach Niemiec. Mimo to po ostatecznym wytyczeniu granicy w październiku 1921 Stodoły stały się jedyną spośród dzisiejszych rybnickich dzielnic, która została w granicach Republiki Weimarskiej, stając się bezpośrednio miejscowością przygraniczną. Weszły w skład powiatu Racibórz. W 1936 słowiańsko brzmiącą nazwę wsi zmieniono na Hochlinden.