Pomimo że Aleja Słoneczna została pozytywnie odebrana w Polsce, zarzuca się jej autorom wyidealizowanie życia w szarej rzeczywistości Berlina WschodniegoMoros-Pałys, Zofia, op. cit., s. 337.. Film Słoneczna Aleja stał się przedmiotem badań kilku polskich germanistów, którzy umieścili jego analizę w swoich artykułach naukowych. Świadczy to o zwiększonym zainteresowaniu tematyką (n)ostalgii oraz chęci zgłębienia tego fenomenuArtykuły traktujące o Słonecznej Alei: Robert Buczek, Die DDR im kollektiven Gedachtnis der Erinnerungsfilme: „Sonnenalle”, „Good bye Lenin” und „Das Leben der anderen” oraz Zofia Moros-Pałys, Die Auseinandersetzung mit der DDR in zwei Filmen: „Helden wie wir” und die „Sonnenallee”, w: Die Mühen der Ebenen. Aufsätze zur deutschen Literatur nach 1989, red. Monika Wolting, Poznań 2013.. „Film doczekał się wielu recenzji publicystycznych, w przeciwieństwie do książki, która zanalizowana została przede wszystkim w rozważaniach naukowych.”Moros-Pałys, Zofia, op. cit., s. 350, 351. Zofia Moros-Pałys w jednym ze swoich artykułów próbuje odpowiedzieć na pytanie czy Brussig jest (n)ostalgicznym niemieckim pisarzem czy ironicznym krytykiem czasów NRDTamże, s. 331.. Trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź na to pytanie.