W 1900 został przydzielony do Sztabu Generalnego z równoczesnym przydziałem do 23 Brygady Piechoty w Krakowie. W 1902 utracił tytuł oficera przydzielonego do Sztabu Generalnego i został przeniesiony do Pułku Artylerii Korpuśnej Nr 1 w Krakowie, który w 1908 został przemianowany na Pułk Haubic Polowych Nr 1. W tym samym roku został przeniesiony do Dywizjonu Artylerii Konnej Nr 1 w Krakowie. W 1913 został komendantem Dywizjonu Artylerii Konnej Nr 1. W okresie I wojny światowej walczył na frontach rosyjskim i włoskim. Dowodził kolejno 43 i 126 pułkiem artylerii polowej.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim na stanowisku dowódcy 1 Pułku Artylerii Ciężkiej Ziemi Krakowskiej. 24 lutego 1919 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 1 Krakowskiej Brygady ArtyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 874.. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dowodził kolejno: III Brygadą Artylerii Legionów, XIV Brygadą Artylerii oraz 11 Dywizją Piechoty. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Był inspektorem artylerii w Dowództwie Frontu Galicyjsko-Wołyńskiego.