Brentano uważa, że podstawową formą sądu są proste sądy egzystencjalne, stwierdzające istnienie (lub nieistnienie) przedmiotu danego przedstawienia. Uznawane od czasów Arystotelesa za ogólną formę sądu sądy podmiotowo-orzecznikowe są, zdaniem Brentana, przypadkiem tzw. sądu podwójnego, w którym uznawane lub odrzucane jest przedstawienie złożone. Ogólna forma sądu zawiera jedynie formę (wyraz uznania lub odrzucenia tego, co przedstawiane) oraz materię (to, co przedstawiane). Tezy Brentana dotyczące sądów zostały następnie rozwinięte przez jego ucznia Kazimierza Twardowskiego; .
Franz Brentano przez długą część swojej aktywności badawczej (1862-1911) pracował nad tzw. Aristotélicami, zajmując się analizą i recepcją prac Arystotelesa. Jest to zbiór kilku prac, rozpoczęte tematycznie od rozprawy doktorskiej, które Brentano przygotowywał równolegle z innymi dziełami. Pozostawał w tym zakresie pod wpływem badań filozofa i filologa klasycznego Friedricha Adolfa Trendelenburga oraz filozofa katolickiego Franza Jakoba Clemensa.
Przypisy
Bibliografia