Walczył na Pomorzu, w Czechach i w Saksonii (zaskoczenie pod Wolmirstedt w 1636 r., bitwy pod Wittstock i Chemnitz), a w 1639 r. dostał się do niewoli w Melniku, w czasie której przez dwa i pół roku przebywał w Szczecinie i Weimarze. W niewoli studiował, nie tylko sztukę wojenną, ale także geometrię euklidesową, historię Tacyta i architekturę Witruwiusza, planował napisać swą własną rozprawę na temat wojny.
Po uwolnieniu ponownie wyróżnił się podczas walk na Śląsku. W 1642 r. pobił Szwedów w bitwach pod Opawą i Brzegiem.
Walki z Rakoczym i koniec wojny trzydziestoletniej W 1643 r. na żądanie cesarza Ferdynanda III wyruszył do Włoch. 22 czerwca 1644 awansował na stopień marszałka polnego porucznika i otrzymał stanowisko w Radzie Wojennej. W latach 1645–1646 służył na Węgrzech, walcząc przeciwko księciu siedmiogrodzkiemu Jerzemu Rakoczemu, a następnie toczył walki nad Dunajem i Neckarem przeciwko Francuzom. Potem znów walczył na Śląsku i Czechach przeciwko Szwedom. Zwycięstwo pod Trzebielą na Śląsku przyniosło mu 23 czerwca 1648 awans na stopień generała kawalerii. W bitwie pod Zusmarshausen w 1648 r.