W 2001 roku powołano Sekcję Telemedycyny Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, zrzeszającą kadrę medyczną i dyrektorów placówek ochrony zdrowia. Sekcja zorganizowała interaktywne wideokonferencje naukowo-szkoleniowe, m.in. połączenie trójstronne na trasie Waszyngton – Warszawa – Bielsko-Biała, a także transmisję z operacji serca w Centrum Zdrowia Dziecka.
Polska legislacja dotycząca usług telemedycznych ulegała stopniowym zmianom. Do 2011 roku lekarz mógł orzekać o stanie zdrowia pacjenta wyłącznie po osobistym zbadaniu. Przepisy z 2015 roku dopuściły wystawianie recept bez bezpośredniego kontaktu z pacjentem, pod warunkiem uzasadnienia w dokumentacji medycznej. Pod koniec 2015 roku umożliwiono badanie za pośrednictwem systemów teleinformatycznych. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 2019 roku włączyło poradę lekarską na odległość do świadczeń gwarantowanych, a jej szczegółowy zakres określił prezes NFZ.
Zgodnie z badaniem „Telemedycyna oczami Polaków” (SW Research), do połowy 2023 roku z usług telemedycznych skorzystało 83% Polaków. Jako główne korzyści respondenci wskazywali krótki czas oczekiwania na konsultację (47%) oraz wygodną formę kontaktu z lekarzem (40%).
Definicje Termin telemedycyna pochodzi z połączenia greckiego przedrostka tele (na odległość) oraz łacińskiego słowa medicina (sztuka leczenia).