Georg von Küchler (ur. 30 maja 1881 w Schloss Philippsruhe, zm. 25 maja 1968 w Garmisch-Partenkirchen) – niemiecki wojskowy, feldmarszałek, dowódca 3 i 18 Armii, Grupy Armii „Północ” oraz oblężenia Leningradu, zbrodniarz wojenny skazany w procesach norymberskich na dwadzieścia lat więzienia. Uczestnik I i II wojny światowej.
Życiorys W 1939 roku uczestniczył w agresji na Polskę jako dowódca 3 Armii, nacierającej z Prus Wschodnich w kierunku Grudziądza. Następnie 3 Armia została skierowana na odcinek w rejonie Mławy. Po przekroczeniu rzek Bug i Narew manewrem oskrzydlającym Warszawę, jego armia spotkała się na wschód od miasta z 10 Armią gen. von Reichenaua.
W maju 1940 roku dowodził niemiecką 18 Armią w walkach w Holandii i Belgii. Armia Küchlera po pokonaniu Belgów i zajęciu Antwerpii przesunęła się do Francji. Ten etap wojny zakończyła we francuskim Pas-de-Calais, okrążając Dunkierkę. Po kampanii von Küchler otrzymał awans na stopień generała pułkownika.
Następnie został kolejnym po feldmarszałku von Leebie dowódcą Grupy Armii Północ w czasie inwazji na ZSRR. Pomimo masowych bombardowań i długotrwałej blokady Leningradu nie potrafił zdobyć miasta aż do stycznia 1944 roku, kiedy to okrążenie zostało przełamane przez Armię Czerwoną. 30 czerwca 1942 roku otrzymał awans na stopień feldmarszałka.