Sobór florencki, sobór ferraro-florencki, sobór w Bazylei, Ferrarze, Florencji i Rzymie – XVII sobór powszechny Kościoła katolickiego, zwołany 1 lutego 1431 roku przez papieża Marcina V do Bazylei i kontynuowany następnie w latach 1437–1439 w Ferrarze, 1439–1443 we Florencji i 1443–1445 w Rzymie.
Historia soboru W Bazylei
Sobór w Bazylei został zwołany przez papieża Marcina V. Odbył się po jego śmierci, kiedy papieżem był Eugeniusz IV. Został otwarty 23 lipca 1431 r. Ze względu na małą liczbę uczestników pierwsze uroczyste posiedzenie odbyło się dopiero 18 grudnia 1431 r.
Do celów soboru należało rozwiązanie problemu husytyzmu, zaprowadzenie pokoju między władcami chrześcijańskimi i reforma Kościoła. 12 listopada 1431 r. papież Eugeniusz IV ze względu na rokowania w sprawie unii z Grekami przeniósł na 18 miesięcy obrady soboru do Bolonii. Na soborze uchwalono dekret o wyższości soboru nad papieżem. Spowodowało to konflikt z papieżem Eugeniuszem IV, który ogłosił nieważność soboru i 8 sierpnia 1438 zwołał nowy sobór w Ferrarze.