Od 1979 do 1980 wchodził w skład egzekutywy, a następnie został sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR w Radiokomitecie.

Po wprowadzeniu stanu wojennego został odsunięty od prowadzenia Dziennika Telewizyjnego, ale w 1983 roku zaczął prowadzić boczne wydania Dziennika oraz był komentatorem głównego wydania Dziennika.

W latach 1984–1988 był korespondentem Telewizji Polskiej w Nowym Jorku. W 1984 Stefan Kisielewski umieścił go na tzw. liście Kisiela jako osobę zajmującą się aktywnie propagandą w PRL.

Po powrocie do Polski w 1988 zaczął prowadzić, na zmianę z Markiem Tumanowiczem, niedzielne wydania Dziennika Telewizyjnego; prowadzone przez niego wydania miały formę Magazynu Międzynarodowego (ostatni raz Dziennik… poprowadził 5 listopada 1989), gdzie również był komentatorem wydarzeń międzynarodowych zarówno w Dzienniku Telewizyjnym, jak i w programach Telewizji Polskiej (m.in. prowadził program Komentarz dnia w TVP2). Został zwolniony z TVP w listopadzie 1989, na wniosek ówczesnego prezesa Radiokomitetu Andrzeja Drawicza i Jacka Snopkiewicza.

W 1989 bezskutecznie kandydował do Senatu z listy PZPR w województwie piotrkowskim. W latach 90. był członkiem Sojuszu Lewicy Demokratycznej, gdzie w 1993 był doradcą ds. mediów w SLD podczas wyborów parlamentarnych.