Do jego zadań należało opracowywanie poszczególnych wątków orzecznictwa i tworzenie artykułów naukowych.
W marcu 1982 został nauczycielem akademickim na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim – zaczynał jako adiunkt, po dwóch miesiącach przeszedł na stanowisko docenta. W 1986 został profesorem nadzwyczajnym. Na uczelni pozostawał do 1989, gdy objął stanowisko wiceministra. W 1998 powrócił do pracy dydaktycznej na KUL, gdzie w 2000 został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego. Rozpoczął też nauczanie w Akademii Polonijnej w Częstochowie. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim pracował do 2004, kiedy to zrezygnował z powodów zdrowotnych. Uzyskał status emerytowanego profesora tego uniwersytetu.
Działalność opozycyjna W 1980 zaangażował się w organizację niezależnych struktur związkowych w Ministerstwie Sprawiedliwości. W marcu na zebraniu Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i Społecznych wystąpił publicznie z krytyką władz PRL w kwestiach społeczno-politycznych. W kolejnych miesiącach został wybrany do prezydium Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność” i na przewodniczącego Komisji Zakładowej w ministerstwie, a na początku 1981 wszedł w skład zarządu Regionu Mazowsze.