Kiełkowanie następuje późną wiosną i latem. Siewka ma pojedynczy liścień, krótkotrwały korzeń pierwotny, nie ma hipokotylu i epikotylu. Liścień jest łódeczkowaty, o długości 5–6 mm i szerokości do 2 mm. Pierwszy liść jest równowąski, osiąga do 4 cm długości i ma zaokrąglony koniec. Zdolność do kiełkowania ma średnio 59% nasion (w doświadczeniach kiełkowało średnio 22%). Warunkiem kiełkowania jest silne uwodnienie. Wpływ na nie ma także skład gatunkowy warstwy mszystej, co tłumaczone jest różnicami mikroklimatycznymi różnych typów mszarów. W warunkach laboratoryjnych przeżywalność siewek jest duża (72–87%), ale w naturze jest bardzo zróżnicowana. Próby reintrodukcji gatunku na odpowiednich siedliskowo stanowiskach nie dały efektu nawet po 10 latach prób. Na zajętych stanowiskach gatunek utrzymuje się w dużym stopniu dzięki rozmnażaniu wegetatywnemu. Zagęszczenie pędów nadziemnych na stanowiskach może przekraczać 700 okazów na 1 m2.