W Polsce czasami jest uprawiana jako roślina doniczkowa.
Uprawa Historia uprawy Uprawę tej rośliny rozpoczęli Chińczycy i Japończycy ponad 300 lat temu. Wyhodowali oni dużą liczbę odmian, przy czym Chińczycy preferowali odmiany o kwiatach pełnych, a Japończycy pojedynczych. Do Europy sprowadzono tę roślinę około 1745 roku, później jej uprawa rozpowszechniła się także w Ameryce Północnej, Australii i Nowej Zelandii. Ogrodnicy wyhodowali tysiące nowych odmian ozdobnych. Wśród nowych odmian większość to mieszańce międzygatunkowe. Sposób uprawy Podłoże powinno być próchniczne i lekko kwaśne. Ważne, by było przepuszczalne, roślina bowiem musi być często podlewana, tak, by ziemia stale była wilgotna, z kolei zaś nadmierna ilość wody powoduje gnicie korzeni. W pokoju roślinę ustawia się w miejscu słonecznym, latem najlepiej wynieść na dwór. Zimą należy roślinę zraszać wodą. Nawozi się słabą dawką nawozów takich, jak do rododendronów. Rozmnaża się przez sadzonki lub przez szczepienie, jest to jednak dość trudne i zwykle kupuje się gotowe, już kwitnące rośliny wyhodowane przez ogrodników specjalizujących się w uprawie tej rośliny.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Herbatowate Kategoria:Rośliny pokojowe Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza