thumb|290px|Bitwa na XVII-wiecznej rycinie Bitwa pod Wimpfen – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 maja 1622 podczas wojny trzydziestoletniej.

Wojska hiszpańskie i Ligi Katolickiej dowodzone przez hrabiego Tilly i Gonzalo de Cordobę pobiły wojska protestanckie dowodzone przez margrabiego badeńskiego Jerzego Fryderyka.

Po upadku czeskiej Pragi w następstwie bitwy na Białej Górze, margrabia Jerzy Fryderyk zdecydował się kontynuować walkę i stawić opór katolickim wodzom Tilly'emu i Cordobie pod Wimpfen.

Na początku maja sojusznicze wojska księcia Brunszwickiego doszły na północ od rzeki Neckar i zamierzały połączyć się z głównymi siłami protestantów. Było to pomyślną zapowiedzią dla Mansfelda i margrabiego badeńskiego, którzy spodziewali się też połączyć swe armie przed główną bitwą. Jednak dla zyskania na czasie i w próbie podzielenia zebranych wojsk katolickich, Mansfeld przeprawił się przez Neckar koło Heidelbergu, podczas gdy Jerzy Fryderyk pomaszerował na wschód w górę rzeki, by przeprawić się pod Wimpfen. Plan ten zawiódł, gdyż Tilly i de Cordoba nie rozdzielili się, natomiast wyruszyli w pościg za liczącą 14 000 żołnierzy armią margrabiego i dopadli go pod Wimpfen.