Do elementów wykończenia loftów należą m.in. surowe ceglane ściany, duże przeszklenia, widoczne instalacje techniczne oraz zachowane fragmenty pierwotnej konstrukcji drewnianej lub metalowej.
Geneza i kontekst historyczny Adaptacja budynków przemysłowych na cele mieszkalne rozpoczęła się w latach 50. XX wieku w Stanach Zjednoczonych. W wyniku recesji gospodarczej zamknięto wiele przedsiębiorstw, co spowodowało opustoszenie licznych fabryk i warsztatów. Opuszczone budynki przekształcano na lokale, które zachowywały ślady dawnego przeznaczenia, takie jak okna ze szprosami, betonowe wykończenia ścian oraz metalowe schody. Pozostawienie elementów postindustrialnych wynikało z barier technologicznych i finansowych, które uniemożliwiały gruntowną przebudowę tych obiektów. mały|Rekonstrukcja loftu w stylu z 1998 roku, Museum of the Home (dawniej Geffrye Museum), Londyn, lipiec 2016 Pierwszymi mieszkańcami loftów byli nowojorscy artyści, poszukujący tanich przestrzeni łączących funkcję domu, pracowni i galerii wystawowej w XIX-wiecznych halach fabrycznych. Początkowo pofabryczne budynki zasiedlano nielegalnie, ponieważ znajdowały się w strefach przeznaczonych wyłącznie do działalności przemysłowej, co wykluczało funkcję mieszkalną w świetle ówczesnego prawa.