Wprowadzony przez nią jedenasty wymiar czasoprzestrzeni – czyli siódmy wymiar dodatkowy – nie tylko pozwolił połączyć całą piątkę teorii superstrun, ale włączył także do nich 11-wymiarową supergrawitację. To powiązanie sześciu modeli nazwano drugą rewolucją strunową Sean M. Carroll, A Bit of Physics History: Ed Witten Introduces M-Theory, preposterousuniverce.com [dostęp 2022-01-13].Pierwsza nastąpiła w latach 80., kiedy usunięto osobliwości z istniejących wtedy teorii strun. To przywróciło ten model do głównego nurtu badań; por. Natalie Wolchover, Are Strings Still Our Best Hope for a Theory of Everything? , Quanta Magazine, quantamagazine.org, 23 marca 2026 [dostęp 2026-03-24].. Następnie pod koniec lat 90. Juan Maldacena wykazał korespondencję AdS/CFT, dowodząc że pewne warianty teorii strun spełniają zasadę holograficzną Piotr Sułkowski, Czym jest hipoteza holografii?, zapytajfizyka.fuw.edu.pl, 2 lutego 2018 [dostęp 2022-01-12].. W XXI wieku część badaczy zaczęła rozważać koncepcję będącego formą Wieloświata Łukasz Lamża, Krajobraz teorii strun, Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych – Uniwersytet Jagielloński (CKBI UJ), kanał „Copernicus”, 15 maja 2019 [dostęp 2023-05-21]..