teorię sił elektromagnetycznych oraz silnych i słabych oddziaływań jądrowych.
Techniki kwantowania pól nie dają się jednak zastosować wprost do równań grawitacji wynikających z ogólnej teorii względności, co oznacza, że kwantowa teoria grawitacji musi mieć inną postać niż dzisiejsze teorie. Brak unifikacji wszystkich sił oznacza, że współczesna fizyka nie może poprawnie opisać zjawisk zachodzących w czarnej dziurze albo w chwili Wielkiego Wybuchu.
Wersje teorii superstrun Jakiś czas temu problem stanowiło istnienie pięciu niezależnych teorii superstrun. Przed powstaniem M-teorii (1995) istniało pięć teorii superstrun: typ I typ IIA typ IIB heterozyjna E(8)xE(8) (lub HE) heterozyjna SO(32) (lub HO)
M-teoria przewiduje, że każda z tych teorii stanowi szczególny jej przypadek.
Krytyka Do krytyków teorii superstrun należą między innymi Roger Penrose, Sheldon Lee Glashow oraz Krzysztof Meissner, który po kilkunastu latach pracy nad nią wycofał się, rozczarowany brakiem postępów.