W 1952 r. został członkiem korespondentem, a w 1956 r. członkiem rzeczywistym PAN.

Zginął tragicznie 4 września 1984 r., potrącony przez tramwaj na ul. Grunwaldzkiej w Poznaniu. Został pochowany w grobowcu rodzinnym małżonki na cmentarzu parafialnym w podłódzkim Rzgowie (sektor E, nr 251, 252).

Życie prywatne W 1924 r. poślubił Marię Plackowską, którą poznał na studiach.

Działalność naukowa W trakcie pracy w Wilnie, w swoich badaniach koncentrował się na dziejach Europy Wschodniej, a w jej obrębie przede wszystkim na historii Litwy i Białorusi. Jego najpoważniejsza i najbardziej twórcza praca z tego okresu to rozprawa habilitacyjna Studia nad początkami społeczeństwa i państwa litewskiego, w której dokonał syntezy i analizy dziejów plemion Litwinów-Żmudzinów, Łotyszów i Prusów począwszy od schyłku XIII wieku. W dwóch kolejnych przedwojennych publikacjach skupił się na uniach polsko-litewskich doby Jagiellonów, wyjaśniając źródła zainteresowań związkami z Polską ze strony Litwy oraz rolę w tych procesach Witolda. Wielkiemu księciu litewskiemu poświęcił też jeszcze jedną publikację, mianowicie jego biografię. Badał również dzieje pogańskich Prus, a pod koniec lat trzydziestych Białorusi – zwłaszcza miasta Mohylewa.