W 1606 ponownie udał się do Hiszpanii. Przyjęty został z wielkimi honorami, i wtajemniczony w bardzo tajną misję zabezpieczenia władzy we Flandrii w przypadku śmierci arcyksięcia lub jego żony, jednak nie mógł uzyskać stanowiska naczelnego wodza, którego najbardziej pragnął, a ponadto został zmuszony zastawić całą swoją fortunę jako zabezpieczenie dla wydatków wojennych, by bankierzy mogli udzielić funduszy hiszpańskiemu rządowi. Ponieważ pieniędzy nigdy mu nie zwrócono, doprowadzony został w ten sposób do autentycznej ruiny. Hiszpański rząd zaczął teraz robić wszystko, by trzymać go jak najdalej od Hiszpanii.
Rozejm i wojna trzydziestoletnia Aż do momentu podpisania 12-letniego rozejmu walczył z sukcesami. Po podpisaniu rozejmu zachował swoje stanowisko, i nie licząc innych obowiązków miał prowadzić negocjacje z Francją, gdy książę Condé uciekł do Flandrii wraz ze swą żoną Charlottą po to by ta znalazła się poza zasięgiem starczych zalotów króla Francji Henryka IV.
W 1611 Spinola osiągnął stan totalnej ruiny finansowej, ale dostał upragnione naczelne dowództwo (Grandezza). W 1614 wziął udział w operacjach związanych z osadami Cleves i Juliers.