głównie w okolicach Padwy i Wenecji. Po powrocie do Polski w 1578 r. kontynuował badania botaniczne w okolicach Lwowa, Kamieńca Podolskiego, Babiej Góry, na Podolu, Pokuciu i w Bieszczadach.
Podobnie jak inni zielnikarze renesansowi np. Marcin z Urzędowa, Stefan Falimirz, Gaspard Bauhin, Syreniusz postawił sobie za zadanie opis wszystkich gatunków roślin użytkowanych w ówczesnej Europie Środkowej i Południowej. Szczególnie wiele uwagi poświęcił roślinom zbożowym.
Większość badanych i opisanych przez niego gatunków to rośliny rodzime dla Europy. Autor interesował się jednak także nowymi "przybyszami" z innych kontynentów, które zawędrowały do Europy w różnych okresach rozwoju cywilizacji. Dla kilkudziesięciu spośród nich podaje dane na temat aklimatyzacji w Polsce i krajach sąsiednich. Przykładem może być słonecznik (Helianthus annuus L.), świeżo przybyły z Ameryki, czy tatarak (Acorus calamus L.), pochodzący z Azji, o którym pisze Syreniusz, że został rozpowszechniony w Polsce przez Tatarów (stąd jego nazwa: "tatarskie ziele").
Uwieńczeniem 30-letniej działalności badawczej Syreniusza było stworzenie ogromnego jak na owe czasy dzieła.