Energia punktu zerowego – w mechanice kwantowej najniższa możliwa energia, jaką może przyjąć układ kwantowy. W nierelatywistycznej mechanice kwantowej wszystkie układy kwantowe posiadają energię punktu zerowego. Jeśli rozpatrywanym układem jest próżnia kwantowa, to energię punktu zerowego nazywa się energią próżni.
Termin ten pojawił się, gdy obliczenia wykazały, że modelowy, punktowy kwantowy oscylator harmoniczny musi posiadać pewną minimalną energię, nawet jeśli nie opisuje żadnego zjawiska związanego z transportem masy lub energii. Oznacza to, że pewna minimalna energia musi być przypisana do każdego punktu próżni. W kosmologii przeważnie przyjmuje się, że wartość energii próżni decyduje o wartości stałej kosmologicznej.
W 1900 roku Max Planck wyprowadził wzór na energię pojedynczego emitera energii w postaci promieniowania elektromagnetycznego:
gdzie: h – stała Plancka, ν – częstotliwość, k – stała Boltzmanna, T – temperatura absolutna.