Był w trzech deblowych finałach Wimbledonu, z których wygrał dwa, za każdym razem pokonując francuskich „Muszkieterów Tenisa” – w 1931 w parze z Van Rynem zwyciężył z Jakiem Brugnonem i Henrim Cochetem, a w 1934 roku z Lesem Stoefenem pokonał Jacques’a Brugnona i Jeana Borotrę. W finale w 1930 roku, występując z Johnem Doegiem, musiał uznać wyższość innej amerykańskiej pary, Johna Van Ryna i Wilmera Allisona. W 1931 roku triumfował w wimbledońskim mikście w parze z Anną McCune Harper.
Lott wygrywał również mistrzostwa USA w deblu w hali (1932 z Van Rynem, 1934 ze Stoefenem) i na nawierzchni ziemnej (1932 z Grantem).
W latach 1928–1934 występował w reprezentacji USA w Pucharze Davisa (poza 1932) i pozostał niepokonany w deblu (11 wygranych spotkań), w singlu uzyskując bilans 7 zwycięstw i 4 porażek. W żadnej z edycji z udziałem Lotta Amerykanom nie udało się triumfować w Pucharze Davisa. Dwukrotnie przegrane pojedynki Lotta przesądzały losy rywalizacji na korzyść Francji – w 1929 Amerykanin uległ w piątym meczu finału przeciwko Cochetowi, a rok później w czwartym spotkaniu finału przegrał z Borotrą.
W 1934 roku Lott dołączył do grona tenisistów zawodowych i uczestniczył w meczach pokazowych.