Wystąpił w sześciu edycjach Pucharu Davisa, pełnił również funkcję kapitana. Debiutował w 1946, ale w zwycięskim finale przeciwko Australijczykom nie wystąpił. W 1948 zdobył w parze z Mulloyem deblowy punkt, który przesądził o kolejnej udanie obronie trofeum przez Amerykanów. Rok później wprawdzie mecz deblowy (również z Mulloyem) przegrał, ale singliści – Schroeder i Gonzalez – dali i tak USA pewne zwycięstwo w finale. W pozostałych sezonach, w których Talbert był w ekipie jako zawodnik (1951, 1952 i 1953), finały na swoją korzyść rozstrzygała Australia kosztem USA. Kapitanem ekipy amerykańskiej Talbert był w niektórych meczach w 1952 i 1953, a następnie przez całe sezony w latach 1954–1957. W 1954 kierowana przez niego ekipa, w składzie Tony Trabert i Vic Seixas, odzyskała na rok Puchar Davisa, pokonując młodych Australijczyków Kena Rosewalla i Lew Hoada. Łącznie jako zawodnik w rozgrywkach pucharowych Talbert wygrał dwa mecze w singlu (bez porażki) oraz siedem w deblu (jedna porażka), a jako kapitan prowadził zespół w seidemnastu spotkaniach międzypaństwowych, z czego Amerykanie wygrali trzynaście.