Za pomoc wojskom sowieckim otrzymał Order Czerwonej Gwiazdy, ale go nie przyjął.
Pod koniec lutego 1945 przybył do Rzeszowa, gdzie odjeżdżający do Krakowa mjr. Ciepliński przekazał mu komendę Inspektoratu Rzeszów AK z zadaniem likwidacji struktur do maja. W porozumieniu z Cieplińskim Lazarowicz zbojkotował rozkaz komendanta Podokręgu Rzeszów AK, mjr. Stanisława Pieńkowskiego z 27 lutego 1945 o zmagazynowaniu posiadanej broni. Został rzeszowskim inspektorem organizacji NIE. Kierował Okręgiem Rzeszowskim, a następnie Okręgiem Wrocławskim WiN. W grudniu 1946 został mianowany zastępcą ppłk. Cieplińskiego jako Prezesa IV Zarządu Głównego WiN. 5 grudnia 1947 w Żninie został aresztowany przez UB. Po brutalnym śledztwie w październiku 1950 Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na 4-krotną karę śmierci i 33 lata pozbawienia wolności. 1 marca 1951 został zamordowany strzałem w tył głowy w więzieniu mokotowskim.
Jego syn Zbigniew (ur. 27 kwietnia 1925) dowodził plutonem AK podczas akcji „Burza”. Z kolei syn Zbigniewa Lazarowicza, a wnuk Adama Lazarowicza, Romuald (ur. 11 sierpnia 1953) należał do najaktywniejszych działaczy Solidarności Walczącej. Obaj potomkowie mjr. „Klamry” zamieszkali we Wrocławiu.