On też jako pierwszy zauważył zjawisko konwergencji wśród zwierząt, czyli procesu powstawania podobnych form żywych pod wpływem takich samych warunków środowiskowych.
Rezultaty większości swoich badań, zawierających około 300 starannych opisów przedstawił w wielkim dziele Zur Fauna der Vorwelt (1845–1860), który bogato sam zilustrował. Dzieło to składało się z czterech tomów. W pierwszym opisał ssaki, ptaki i gady z margli Önnigen, w drugim szczątki gadów wapienia muszlowego z niemal całej Europy, w trzecim gady z permskich łupków miedzionośnych, w czwartym gady z łupków litograficznych Bawarii. Za tom poświęcony gadom wapienia muszlowego otrzymał medal Holenderskiego Towarzystwa Naukowego i nagrodę Londyńskiego Towarzystwa Geologicznego (Geological Society of London) – medal Wollastona w 1858.
Jego nazwisko zostało upamiętnione w ponad 40 nazwach gatunkowych i rodzajowych kopalnych zwierząt i roślin. Na jego cześć została też nazwana góra Mount Meyer w prowincji Canterbury na Nowej Zelandii.
Bibliografia Meyer, H. von (1861): Archaeopteryx litographica (Vogel-Feder) und Pterodactylus von Solenhofen. N. Jhb. Mineralogie, Geognosie, Geologie und Petrefakten-Kunde 1861: V + 678 – 679 [Artykuł po niemiecku]. Creisler B (1995): „Pondering the Pachypoda: Von Meyer and the Dinosaur” The Dinosaur Report Winter 1995. 10-11.
Kategoria:Niemieccy paleontolodzy Kategoria:Urodzeni w 1801 Kategoria:Zmarli w 1869