Po utworzeniu SFRJ grał w zespole FK Partizan, z którym wywalczył w sezonie 1946/47 mistrzostwo i Puchar Jugosławii. W 1949 roku zakończył karierę zawodniczą.

Kariera reprezentacyjna Glaser wystąpił 35 razy w reprezentacji Jugosławii oraz łącznie 11 razy w drużynie narodowej Banowiny Chorwacji i następnie Niepodległego Państwa Chorwackiego.

Kariera trenerska Pracę jako trener rozpoczął w 1945 roku, wciąż będąc czynnym piłkarzem, kiedy został grającym szkoleniowcem FK Partizan. W latach 1947–1949 łączył grę w piłkę nożną z obowiązkami trenera SD Kvarner i Mornar Split. W dalszej części kariery prowadził inne kluby z SFRJ, m.in. NK Zagreb, Borac Banja Luka i Velež Mostar oraz austriacki zespół Austria Klagenfurt.

Proces karny 2 czerwca 1936, podczas wypoczynku z piłkarzami BSK Beograd nad brzegiem Sawy, wepchnął swojego przyjaciela Radomira Stokicia do wody, wiedząc, że ten nie umie pływać, co spowodowało jego utonięcie. Podczas procesu sądowego pod naporem zeznań świadków przyznał się do winy. Został skazany na karę dwóch lat pozbawienia wolności za nieumyślne spowodowanie śmierci.