W dodatku afrykańskie łuskowce dzieli duży dystans genetyczny i różnice morfologiczne, co uzasadnia podzielenie afrykańskiego kladu na dwa odrębne rodzaje – Smutsia (S. gigantea i S. temminckii) oraz Phataginus (P. tetradactylus i P. tricuspis); taki układ wspierają autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World (2020), All the Mammals of the World (2023) czy Mammal Diversity Database (2024).
Uproszczony kladogram na podstawie analiz du Toita i współpracowników z 2017:
Etymologia Phatanginus: wschodnio-indyjska nazwa phatagin lub phatagen dla łuskowatego zwierzęcia jedzącego mrówki zaadaptowana przez Buffona. tetradactylus: tetradaktulos ‘czteropalczasty’, od τετρας tetras, τετραδος tetrados ‘cztery’; δακτυλος daktulos ‘palec’.
Tryb życia thumb|left|We wspinaczce na drzewach łuskowiec długoogonowy pomaga sobie ogonem Łuskowiec długoogonowy wiedzie samotny, nadrzewny tryb życia. Jest dość skryty i niełatwo go wypatrzeć, jako że jego łuski wtapiają się w cienie wśród liści, pomimo że aktywność zachowuje w dzień. Pokarmu szuka na drzewach, kierując się węchem. Na drzewach też znajduje sobie miejsca spoczynku na gałęziach bądź wedle innych źródeł w dziuplach czy pustych gniazdach owadzich. Kiedy brak takiej możliwości, zwierzę może też wykonać sobie prostą norę.