W czasie I Kongresu ustalono, że: kraje, które nie posiadają centralnego rejestru zabytków oraz państwowych instytucji konserwatorskich, powinny je powołać, powinno się założyć stałą międzynarodową instytucję zajmująca się konserwacją zabytków, należy wprowadzić program profesjonalnych szkoleń dla wykonawców zajmujących się pracami przy zabytkach, należy przeprowadzić badania na temat problemu zawilgocenia zabytkowych budowli, w kwestii odnawiania zabytków powinno się zawiązać współpracę ze współczesnymi artystami, prace i studia konserwatorskie powinny odbywać się we współpracy z archeologami, architekci i planiści powinni zadbać o włączenie zabytków w strukturę współczesnych miast.
II Międzynarodowy Kongres Kolejna konferencja, znana jako II Międzynarodowy Kongres Architektów i Techników Zabytków w Wenecji, odbył się w 1964 roku. W trakcie kongresu przyjęto dwa dokumenty, w pierwszym z nich, nazwanym Kartą Wenecką, ustalono pięć podstawowych zasad i pojęć dotyczących konserwacji: Definicja budynku zabytkowego została rozszerzona o grupy i zespoły budowli. Konserwacja zabytków jest konieczna dla zachowania trwałości budowli, ale w jej trakcie nie należy zmieniać układu przestrzennego budynku ani jego wystroju. Chronić powinno się również otoczenie zabytku.