Harald Hardrada i earl Tostig polegli, a resztki Norwegów rzuciły się do ucieczki ścigane uparcie przez naszych, którzy wielu nieprzyjaciół zabili, nim ci zdołali dotrzeć do ich okrętów, gdzie niektórzy potonęli, inni spłonęli żywcem lub zginęli w jakiś inny sposób, tak że bardzo niewielu przeżyło rzeź. Anglosasi zostali zwycięscy na polu. Wtedy król okazał łaskę Olafowi, synowi króla Norwegów, ich biskupowi, jarlowi Orkadów i wszystkim, którzy zostali jeszcze na okrętach. Oni wówczas zeszli na ląd, do naszego króla i złożyli przysięgę, że na zawsze zachowają pokój i przyjaźń do tej ziemi; wówczas król zezwolił im odpłynąć do domu na dwudziestu czterech okrętachG. Jones, The Vikings, s. 396..
Król angielski Harold nie nacieszył się owocami swego zwycięstwa. Zaraz po nim wyruszył przeciw kolejnemu najeźdźcy, który 28 września 1066 roku wylądował na południu kraju – Normanom francuskim pod wodzą Wilhelma Zdobywcy – i niespełna 3 tygodnie później, 14 października 1066 roku, zginął w przegranej bitwie pod Hastings.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy Anglosasów Kategoria:Bitwy w historii Norwegii Bitwa pod Stamford Bridge Kategoria:Bitwy wikingów Kategoria:East Riding of Yorkshire