Rabin Gaon Saadja ben Josef dodał w X wieku nakaz zapłaty dziesięciny i przestrzegania prawa lewiratu. Wiek później Gaon Nissim stwierdził, że ludzie powinni „słuchać Głosu Boga”, „poznawać Boga” i „służyć Mu” oraz że wszystkie pobożne czyny poparte ludzkim rozumem są wiążące tak dla żydów, jak i nie-żydów. W XIV wieku rabin Nissim ben Reuven z Girony dodał nakaz dobroczynności.
W XVI wieku rabin Menahem Azaria z Fano w swoim dziele Asara Maamarot wylicza trzydzieści przykazań, gdzie 23 jest rozwinięciem oryginalnych siedmiu. W komentarzu do dzieła sugeruje się, że dodatkowe przykazania nie są związane z Siedmioma Prawami, nie wynikają z Pisma, lecz są częścią ustnej tradycji. Liczba 30 przykazań ma wynikać ze słów talmudycznej księgi UllaUlla, traktat Hullin 92a, choć wymienia się tam tylko 3 dodatkowe prawa: zakaz homoseksualizmu i kanibalizmu oraz polecenie szanowania Tory.
Wielki komentator Tory, Raszi, odnotował, że nie wie jak odnieść się do pozostałych przykazań. Jednak przyjmuje się, że liczbę trzydziestu nakazów można wynieść ze słów Ulli.
Choć w X wieku Gaon Szmuel ben Hofni z Sury przedstawił usystematyzowany spis trzydziestu Praw Noachidów wynikających z Ulli, to jego dzieło sprawia problemy.