Wspomnienie tajemnicy dnia – formuła, którą wypowiada się zaraz po śpiewie Święty w trakcie Liturgii Eucharystycznej, o ile przypada święto lub uroczystość.
Historia Pierwsze wzmianki o zmiennych modlitwach w tzw. Postsanctus pochodzą z V wieku (Sacramentarium Gregorianum podaje teksty na: Boże Narodzenie, Objawienie Pańskie, Wielki Czwartek Wieczerzy Pańskiej, Wielkanoc, Wniebowstąpienie Pańskie i Zesłanie Ducha Świętego). W mszale rzymskim Piusa V zamieszczono embolizmy na pięć uroczystości (Boże Narodzenie, Epifanię, Wielkanoc, Wniebowstąpienie Pańskie i dzień Pięćdziesiątnicy) z adnotacją, że mają one być odmawiane także w oktawy uroczystości. W wyniku reformy liturgicznej po II soborze watykańskim wspomnienia tajemnicy dnia znalazły się wyłącznie w I modlitwie eucharystycznej (dawnym Kanonie Rzymskim) i są przewidziane w: Mszach uroczystości Bożego Narodzenia i przez oktawę, Objawienie Pańskie, Mszy Wieczerzy Pańskiej, Mszach od Wigilii Paschalnej do II Niedzieli Wielkanocnej, Wniebowstąpienie Pańskie, Niedzielę Zesłania Ducha Świętego.
Wspomnienia tajemnicy dnia w lokalnych księgach liturgicznych Polska Występuje w I, II i III modlitwie eucharystycznej.