W wypadkach mantuańskiej wojny sukcesyjnej Piccolomini odegrał ogromną rolę zarówno jako subtelny dyplomata, jak i jako żołnierz-łupieżca, skoncentrowany na pogoni za bogactwem.
Pomiędzy 1627 a 1628 rokiem został mianowany dowódcą wojsk cesarskich w Stargardzie. W tym czasie rozpoczął prace nad oczyszczaniem miasta ze szwedzkich niewybuchów, przy umacnianiu fortyfikacji i bastionu świętojańskiego, podwyższaniu brzegów rzeki Iny oraz był autorem przebudowy stargardzkiego odwachu. W uznaniu tych zasług w 1628 Rada Miejska nadała Piccolominiemu honorowe obywatelstwo StargarduJurkiewicz J. L., Octavio Piccolomini i jego związki ze Stargardem, [w:] Stargardzkie Zapiski Regionalne, Jurkiewicz J. L. (red.), Stargard 2000, s. 50..
Wkrótce nastąpiła inwazja Gustawa Adolfa w Niemczech. Piccolomini internowany był w Ferrrarze jako zakładnik na czas ratyfikacji traktatu, jednak zgłosił swoją chęć służby Wallensteinowi, który został ponownie wyznaczony na naczelnego wodza wojsk cesarskich. Wallenstein nie życzył go sobie w swoim wojsku, służył więc podczas początkowych operacji pod wodzą generała Holka, oficera mającego za sobą służbę w armii duńskiej. Będąc z wojskami Holka wziął udział w 1632 w bitwie pod Lützen.